Mijn bevalligsverhaal; Mijn babyboy

Mijn bevalligsverhaal; Mijn babyboy

Het is ondertussen alweer 4 maanden geleden dat ik mijn laatste blog posten. Deze dateert van 17 juli 2018, veel te lang geleden! Ik neem jullie even mee terug naar 18 juli 2018.

Terug naar die dag

Vol verwachting ging ik naar de gynaecoloog toe. De keer ervoor kreeg ik de indruk dat hij mij misschien zou gaan inleiden. Nou kwam ik even van een koude kermis thuis. De baby lag er nog lekker bij, was volgens zijn berekeningen nog niet boven de 4 kilo en naar ontsluiting had hij niet eens gekeken.

Op de terugweg in de auto keek ik, volgens mijn man, heel chagrijnig. En dat kan ook wel een beetje kloppen. Ik had zo gehoopt dat er schot in de zaak zou zitten, want ik was er echt helemaal klaar mee.

Eenmaal thuis besloot ik, omdat ik ook nog geen echte voorweeën had, maar even naar de winkel te gaan voor een paar kleine boodschappen. Wat eigenlijk nergens op sloeg, want de winkel is maar vijf minuten lopen. Maar enfin, ik was met m’n gedachten even ergens anders. Toen ik weer thuis kwam met een tas vol boodschappen voelde ik uiteraard nog steeds niks.

Achteraf heeft het misschien toch een beetje geholpen om de weeën op gang te brengen. In de avond kreeg ik af en toe wat krampjes, die ik hiervoor ook wel eens had, maar deze duurden langer. ‘S nachts werd ik ook een keer wakker door de krampjes, maar ik had nog steeds niet door dat ik die dag zou gaan bevallen. Dat werd mij pas duidelijk de volgende ochtend.

Donderdag 19 juli 2018

De dag dat ik mijn babyboy eindelijk in m’n armen kon sluiten. Vanaf 09:30 uur kreeg ik regelmatig weeën. Ongeveer elke 5 minuten voelde ik weer een krampje komen. In het begin durfde ik niet te hopen dat de bevalling daadwerkelijk was begonnen, maar naarmate dit langer duurde, wist ik genoeg. Rond 12:00 uur heb ik Mehmet gebeld met de mededeling dat hij zijn telefoon goed in de gaten moest houden, want we zouden elk moment naar het ziekenhuis kunnen gaan.

Om 14:00 uur werden de weeën pijnlijker, maar nog wel goed uit te houden. Ik ben nog even lekker onder de douche gaan staan en daarna al m’n spullen bij de deur klaar gezet. Om 15:45 uur belde ik Mehmet om te zeggen dat ik nu naar het ziekenhuis wilde gaan. Om 16:30 uur zaten we eindelijk in de auto en de pijn werd steeds erger. Na een paar rode lichten te hebben negeert, waren we om 16:45 uur eindelijk ik het ziekenhuis.

Ik werd snel naar een kamer gebracht en onderzocht. Ik zat al op 5 centimeter ontsluiting!

Mehmet moest weer weg om papieren in te vullen. Iets wat ik op dat moment echt niet wilde, want ik wilde niet alleen blijven. Bij de tweede was hij ook maar net op tijd terug voor de bevalling.

En toen braken mijn vliezen

Nog geen minuut nadat hij vertrokken was, braken m’n vliezen. Het was toen 17:10 uur. Ik drukte op het knopje voor de zuster. Vanaf het moment dat m’n vliezen braken, kwam ik in een heftige weeënstorm terecht en had ik echt moeite om nog rustig te ademen. De zusters waren ook in paniek. Ze vroegen steeds of mijn gynaecoloog er al was, want volgens hen wilde de baby er uit rennen.

Toen mijn gynaecoloog er eindelijk was, zei hij meteen dat ik naar de bevallingskamer gebracht kon worden. Ondertussen kreeg ik weer een perswee en zei de zuster dat we dat niet meer gingen redden, want de baby kwam er nu aan! Mijn gynaecoloog maakte nog de opmerking “geen paniek dan doen we het gewoon hier”. Ik zag een zuster de kamer uitrennen en die kwam even later terug met steriele doeken en instrumenten. En na twee keer persen, lag om 17:25 uur mijn prachtige babyboy eindelijk in mijn armen.

Mehmet heeft het helaas allemaal gemist. Hij kwam te laat bij de kamer aan en mocht van de zuster niet meer naar binnen komen. Toen Aras eenmaal geboren was, mocht hij naar binnen komen en stonden de tranen in zijn ogen toen hij zijn zoon eenmaal zag.

‘S avonds kwamen onze meiden nog langs met hun tantes. Buse vond het helemaal geweldig en Nisa vond het allemaal nog een beetje spannend.

Wij moesten de nacht doorbrengen in het ziekenhuis en de volgende ochtend kwamen mijn gynaecoloog en de kinderarts nog even langs voor controle. Daarna mochten we eindelijk naar huis!

Mijn bevallingen

Van alle drie mijn bevallingen vond ik deze wel het heftigste. De weeënstorm viel mij zo zwaar. Ik kon geen moment op adem komen. Bij nummer twee had ik ook een weeënstorm, maar die was minder intens. Hoe je het ook went of keert, de baby moet er toch uit. En uiteindelijk ben ik ook wel blij dat het lekker snel is gegaan. Dagen weeën hebben, lijkt mij nog erger.

Geef een reactie

Sluit Menu

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten